رو به آینه زل زده ام و گیر و گرفتار مانده ام که چه کنم و چه نکنم.
دستم را زده ام زیر چانه ام و خودم را نگاه می کنم و می پرسم:
از خیرش بگذرم؟
سرم را می اندازم پایین و نگاه می کنم به میز به هم ریخته کنار آینه و دو سه پیکسلی که نمی دانم آنجا چه می کنند برمی دارم و نگاه می کنم و از خودم می پرسم:
نکند اشتباه فکر می کنم؟
از روی صندلی بلند می شوم و روی زمین ولو می شوم و به آدمی فکر می کنم که عکس العملم را در مقابلش نمی دانم، از یک طرف حامل پیغام «غلط کردم» است
و از طرف دیگر من مردد مانده ام که راه را باز کنم یا همین جور بسته نگهش دارم مبادا خودم به غلط کردن بیفتم.
احتمالا گه گیجه که می گویند برای چنین وقت هایی است.
اتاق نامرتب است، من بی حوصله ام و درگیر سوال های فلسفی که آیا آری یا آیا نه،
کم مانده انگشت های اشاره ام را بیاورم بالا و جلوی چشمم بگیرم و چشم ها را ببندم و ببینم به هم می رسند یا کج می روند.
و تصمیم زندگی ام را این جور بگیرم. معمولا هم اصلی ترین موجواتی که وقت حضور در اتاق و درگیری های زندگی را نمی دانند،
پدران هستند که در هر شرایطی به محض ورود به اتاق نگاهی می اندازند به این طرف و آن طرف و احتمالا وقتی چشمشان روی کاغذهای روی زمین ثابت ماند، می گویند:
چه جوری اینجا زندگی می کنی؟
حالا یک مودب تر یا بی ادبانه تر.
اما دقیقا در چنین شرایطی بود که جناب پدر وارد اتاق شد و نگاهی به دور و بر انداخت و گفت:
«ببین، جلوی ضرر رو هر جا بگیری منفعته، پاشو و این دفتر دستک هات رو جمع کن، بدتر می شه!»
خنده ام گرفته و تا بلند شوم و کتابی که می خواهد دستش بدهم و در را پشت سرش ببندم.
و با خودم فکر کنم که چه شانسی آوردم درباره گم شدن شتر با بارش توی اتاق حرفی نشنیده ام،
حال و هوای بحث فلسفی از کله ام بیرون رفته.
جمله های ماندگار
جمله های ماندگار ادامه دار
هنوز چهار تا برگه را جمع نکرده ام که به تصمیم رسیده ام؛
«جلوی ضرر رو هر جا بگیری منفعته» به علاوه «جواب ابلهان خاموشی است».
تلفیق این دو ضرب المثل می شود تصمیم من برای آن که آدمی را از زندگی ام حذف کنم و هیچ وقت هم دلم نسوزد برای حذف شدنش.
داستان از این قرار است که جایی که نمی دانی چطور با آدم ها کنار بیایی،
ساده ترین راه تکیه کردن به حرف های قدیمی است، به شعرهایی که ماندگار شده اند، به جمله هایی که این طرف و آن طرف،
حتی وسط خط های رنگی و براق می بینی و به نظرت بی ارزش می آیند و ساده و بی خیال از کنارشان می گذری.
مخصوصا به دیالوگ هایی که توی ذهنت ماندگار شده اند، به نقش امیر توی «یک تکه نان» که می گفت:
«نون اگه دو تیکه بشه، عمرا به هم بچسبه».
اینها را جدی بگیر و آن قدر بلد باش، که زندگی ات درگیر گیج بازی نشود،
اصلا از اینها قانونی تر و مهم تر و ماندگارتر اتفاقی پیدا می کنی؟
می گویی کلیشه اند و به این دوره و زمانه برنمی گردند؟ من می گویم اصل و اصول.
تو اسمش را می گذاری بی خاصیت و تکراری و خسته کننده؟
من می گویم چیزی که در تمام این سال ها ماندگار شده، حتما دلیلی موجه داشته،
دلیلی که آدم ها آن را دهان به دهان به زبان می آورند و وقت و بی وقت از آن استفاده می کنند.
اصلا تو بگو آزاردهنده شده اند از بس وقت و بی وقت به خوردمان داده اند.
من می گویم؛
فکر کن به معنایش،
به تکرار خوش آوایش،
فقط یک لحظه،
وقتی در اوج نوآوری به سر می بری و گیج و مبهوت مانده ای و کاسه چه کنم دست گرفته ای،
با خودت فکر کن آدم هایی هستند که پیشتر فکر کرده اند.
مجموعه فکر و خیالشان را، تجربه هایشان را به جا گذاشته اند و تو از زبان این و آن، به موقع و نابجا می شنوی شان بدون آن که حتی لحظه ای عمیق به معنی شان فکر کنی.
می خواهم دعوتت کنم به خواندن و دانستن ضرب المثل ها، نه اتفاقا به این خاطر که وظیفه حفظ و حراست از آن به عهده ات هست که اگر دلت نخواهد مجبور نیستی، می خواهم دعوتت کنم به استفاده بجا و به موقع از آنها جمله های ماندگار.
توی زندگی ات، وقت و بی وقت پیش آمده که تکیه کنی به این جمله ها و جواب آدم ها را بدهی؟
بنویس از چنین لحظه هایی، لحظه هایی که تکیه کرده ای به تجربه دیگران و پشیمان نشده ای.
منبع : مرکز مشاوره و روانشناسی ایران-جمله های ماندگار
درباره وب
