بی تردید همه کودکان دارای صفات همسان نیستند و تفاوت های بسیاری در خلاقیت، استعداد، اخلاق، صفات ظاهری و… دارند. به طور معمول خانواده ها به کودکی که شیرین زبان تر است، مهربانی فزون تری انجام می دهند. توجه داشته باشید که وقتی به کودکی، در حضور کودک دیگر بیشتر توجه می کنید، یا او را نسبت به دیگری بیشتر در آغوش می گیرید و یا یکی را نسبت به دیگری بیشتر مورد نوازش قرار می دهید، دیگری نیز سعی می کند خود را به شما نزدیک ند و از آن کودک دیگر متنفر شود و در نتیجه کودک، خود را حقیر می بیند و احساس کمبود شخصیت می نماید و در صدد تحقیر و تخریب فردی که بیشتر مورد توجه است بر می آ ید.
در جایی که کودکان به حد درک و فهم رسیده اند و می توانند علل تشویق ها و تنبیه ها را درک کنند، دیگر نباید در محبت از هر جهت تساوی برقرار کرد، زیرا در این صورت کودک وظیفه شناس و درست کار، دلسرد می شود و کودک بی انضباط و بی تلاش نیز به راه خود ادامه می دهد. پدران و مادران باید ملاک ها و معیارهای ارزش گذاری را برای کودکان دارای فهم، تبیین نمایند. بدین ترتیب، کودکان می فهمند که اگر می خواهند دارای ارزش و اعتبار بیشتری شوند، باید در راه رسیدن به این کمالات کوشش و تلاش نمایند.
البته دستور پیشوایان معصوم به عدالت بین فرزندان به این معنا نیست که با فرزندان شایسته و کوشا و فرزندان بی نظم و بی تلاش یکسان رفتار کنیم، بلکه این احادیث در جایی که کودکان در سنین ابتدایی رشد هستند یا تبعیض، دلیل معنوی و کمالی ندارد و یا برتری، کسبی و اکتسابی نیست، تاکید بر عدالت می کنند. پس امتیاز دادن به کودکان باید بر اساس لیاقت آنان و تلاششان برای رسیدن به کمالات و خوبی ها باشد تا همه کودکان خانواده دارای اهداف عالی و بلند گردند و خوی را در مسیر کمال و معنویت و ملاک های ارزشمند قرار دهند و بدانند که اعمال و رفتارشان سبب تفاوت و تشویق از سوی والدین است و تفاوتی میان پسران دختران نیست.
منبع: مرکز مشاوره ستاره ایرانیان-در بین کودکان خود عدالت را رعایت کنید
درباره وب
