از خاطرات کودکی تا بزرگسالی

یادش بخیر، چه دنیای شیرین و خوشی بود. دوران خردسالی و کودکی خودمو می گم، شاید فکر کنین برای همه همین طوره، ولی برای من واقعا همه چی خیلی خوب پیش می رفت، نه کسی تو فامیل فوت می کرد نه حادثه ناگواری دور و برم بود، دست کم در حد دنیایی که من درکش می کردم تا هفت- هشت سالگیم تهدیدی تو زندگیم حس نکرده بودم. همه نعمت ها یک جا برام فراهم بود.

البته اون موقع ها فکر می کردم روال طبیعی زندگی همینه و باید اعتراف کنم وقتی هم می شنیدم که واسه کسی مشکلی پیش اومده یا خدای نکرده عزیزی رو از دست داده، قلبا براش ناراحت می شدم، ولی اون قدر این مسائل و مشکلاتو از خودم دور می دیدم که اصلا خودم و اطرافیانم رو از این قضایا مستثنی می دونستم. نه نگران آینده بودم و نه در حسرت گذشته، در زمان حال زندگی می کردم. مادرم خیلی اهل شعر و ادبیات بود، اهل نصیحت کردن و پند و اندرزهای مستقیم نبود، ولی گاهی اوقات از «کلیله» و «دمنه»، «گلستان» سعدی و آثار دیگر ادبا داستان ها و اشعاری برامون نقل می کرد که من تقریبا با هیچ کدومشون ارتباط برقرار نمی کردم،

از جمله: هر نفسی که فرو می رود ممد حیات است و چون بر می آید مفرح ذات… و من شاید صرفا به دلیل عشق و علاقه غیر قابل وصفی که به ایشان داشته و دارم وانمود می کردم که از شنیدن این قطعات لذت می برم.خاطرات کودکی

اوضاع بر وفق مراد پیش می رفت به گمونم اواخر دهه ۴۰ بود که شبی تابستونی به همراه خونواده (خونواده نسبتا پرجمعیتی داشتیم. هفت خواهر و برادر به همراه پدر و مادر و مادربزرگ) مهمون خاله بزرگم بودیم. طبق روال همیشه بعد از شام پای صحبت های شیرین بزرگ ترها مخصوصا مادربزرگم بودیم. تو هوای خنک تبریز کم کم داشت خوابم می برد که یه دفعه با صدای غرش شدیدی از خواب پریدم.

و لوله ای به پا شده بود، حتی بزرگ ترها هم دست و پاشونو گم کرده بودن، زمین چنان با غرش می لرزید که کسی نمی تونست از جاش بلند شه. دقیق یادم نمیاد زمین لرزه چند ثانیه طول کشید و چند ریشتر بود، ولی خوب یادم میاد که برای اولین بار احساس مواجهه با پایان زندگی رو تجربه کردم. اونم نه فقط برای خودم که تمام اعضای خونواده و بلکه اقوام. اون شب تاصبح خوابم نبرد، یعنی افکار پریشونم اجازه نمی داد بخوابم.

اولش فکر می کردم اگه یه بار دیگه زلزله بشه و شدیدتر باشه چی می شه؟ دم دمای صبح که هوا داشت روشن می شد احساس آرامش و امنیت بیشتری کردم و یاد بعضی جملات قصار مادرم افتادم. نگران آینده بودم.

چند سال گذشت، از آن واقعه که خوشبختانه تلفات زیادی نداشت جز خاطره ای کم رنگ در ذهنم نموند. من معتقدم فراموش کاری با این که نقطه ضعف انسانه، اگه نباشه زندگی غیر قابل تحمل می شه. یکی از اون خاطرات تلخ بیماری غیرقابل درمان مادربزرگم (مادری) بود، وقتی خبرشو شنیدم، ۱۲ ساله بودم. همون روزا بود که پدرم رو تو خلوت خودش گریون دیدم، پدرم برای من و شاید برای خیلی های دیگه مظهر شجاعت و صداقت بود، وقتی با این وضع روبه رو شدم، فهمیدم باید روز به روز و لحظه به لحظه شاهد سفر همیشگی یکی از عزیزترین اعضای خونواده باشیم. چنین هم شد. اولین حسرت جدی زندگیمو بعد از فوت مادربزرگم حس کردم. حسرت دیدار دوباره اش و شنیدن قصه ها و حرف های شیرینش.

بعد از مادربزرگم انگار قطار مرگ راه افتاد و تو ایستگاه های مختلف اقوام و دوستان زیادی از عمو و خاله ودایی تا بچه هاشون و هم نسل های دیگه مو سوار کرد و هرچه از دوران کودکی دور شدم، سرعت این قطار بیشتر شد، ولی زندگی با تلخی ها و شیرینی هاش همچنان ادامه پیدا کرد.

من مفهوم زندگی رو بین اطرافیانم بیشتر از هر کسی توی رفتار و شخصیت پدرم دیدم که در دهه ۸۰ زندگی اش با این که دست کم ۳۰ سال پایانی رو با بیماری های سخت سپری کرده بود، تا آخرین روز، دچار روزمرگی نشد و با شور و حرارت و احساس زندگی کرد، هر روز هدف هاش رو مرور می کرد و هرگز انگیزه هاش برای رسیدن به مقصد کم نمی شد و نمی ذاشت خاصیت های زندگی به تدریج کم بشه و مرگ به آرامی به سراغش بیاد و خلاصه در زمان حال زندگی می کرد.از خاطرات کودکی تا بزرگسالی

امروز جمعه است، از وقتی که مشغول نوشتن این مطلب شدم چند بار پسرم اومده سراغم، دوست داره قصه ها یا طرح هایی رو که می برم خونه بخونه و کنجکاوه بدونه چی دارم می نویسم، می خواستم بهش بگم تو حال و هوای کودکیم هستم، به یاد پدرم که زندگی رو برام معنی کرد، ولی بهتره اگه من زندگی و قدر اون رو درست درک کرده باشم، بذارم پسرم هم خودش راهش رو پیدا کنه و زندگی رو تجربه کنه.

همه زندگی ام، یک لحظه است

به یاد دارم که شازده کوچولو می گفت: «من اگر شالی داشته باشم، دوست دارم آن را دور گردنم ببندم. اگر گلی داشته باشم، دوست دارم آن را بو کنم و لذت ببرم. اما اگر همه دنیا مال من باشد یا عمر جاودان داشته باشم، اما نتوانم حتی یک لحظه از آن لذت ببرم، اما نتوانم حتی یک لحظه از آنها استفاده کنم، به چه دردم می خورد؟»

من خیلی معتقد به تفکر هرمان هسه هستم که معتقد بود: «هر لحظه زندگی، تمام زندگی است…» بنابراین من در لحظه متولد می شوم و در پایان لحظه، می میرم. مانند یک گل وحشی در دامنه کوه که در زندگی اش لحظه ها را نمی شمارد، لحظه ها را زندگی می کند. یک گل وحشی دو هزار لحظه زنده است، دو هزار لحظه عاشقی را تجربه می کند، دو هزار لحظه می ترسد، دو هزار لحظه غمگین و شاد می شود، دو هزار لحظه امید می بندد و دو هزار لحظه منتظر است، اما فقط یک لحظه می میرد…

پس من در لحظه زندگی می کنم و لحظه کامل است. اگر بد است، نموداری از زندگی من است و معمولا همیشه بد نمی ماند و اگر خوب است این هم مثالی از زندگی من است و همیشه هم خوب نمی ماند و همین گونه است زیستن در زمانه ای که همه نگران رسانه و دقیقه و ساعت و پرشتاب و… هستند،

من اصلا نمی دانم امروز روز چندم تاریخ است و اگر تقویم هایم همه سفید ماندند و بی کار، خیلی که فرصت کنم، توی آن ها شعر می نویسم. دیروز داخل تقویمی شعر می نوشتم مال سال ۱۳۷۲ بود، سال ها پیش از ازدواج، سال ها پیش از تولد دخترم و سال های امید. آن موقع هم همان لحظه بودم و همان بوته وحشی که در لحظه زندگی می کردم و هرگز به ۱۳۹۰ فکر هم نمی کردم.

اکنون هم هر وقت از دخترم می پرسند که می خواهی در آینده چه کاره شوی، خنده ام می گیرد. دخترم یک لحظه بعد وجود ندارد، من هم همین طور… حتما ما آدم های دیگری شده ایم، حتی در یک لحظه. پس چطور می توانیم بگوییم چه کاره می شویم یا چه کاری می خواهیم بکنیم؟ ما فقط می توانیم حدس هایی بزنیم، اما ای کاش این کار را هم نمی کردیم.

ای کاش مثل آن گل وحشی، به طلوع و غروب خورشید نگاه می کردیم و لذت می بردیم و شاد و غمگین می شدیم. وقتی یک نگاه نامهربان، یک سلامِ از یاد رفته یا حتی یک کلمه می تواند تمام زندگی یک انسان را عوض کند. وقتی عاشق می شوی و طرف نمی فهمد یا می فهمد و عاشقت نیست و یا کمی بی تفاوتی و نامهربانی می تواند تمام گذشته و آینده ات را در یک اتاق تاریک زندانی کند، دیگر چه نیازی به شمردن لحظه ها؟

منبع :از خاطرات کودکی تا بزرگسالی- مرکز مشاوره